Heyatê cı

Yılmaz Güney yew senatkarê do Zazawo. Namey xoyo raştıkên Yılmaz Pütüno. Serra 1937ine de, Sêwrege de dewa Dêsıman de ame riyê dınya. Piyê xo Sêwrege rao, Zazawo u maya cı Varto rawa, Kurda Cibranıca.




Yılmaz Güney mektebo verên u mektebo werteyın Adana de qedena. Anqara de Fakulta Huquqi de u Universita Estamoli de Fakulta İqtısadi de tenê wend hama texsilê xo nême ra ca verda. Anqara de Atıf Yılmaz naskerd u bi asistanê dey. Serra 1956ine de hetê eskeri ra gêriya zerre u veciya mehkeme. Serra 1961ine de 1,5 (yew u nêm) serre hepıs de bi mehkum u 1963ine de hepıs ra veciya. 1966ine de be filmê "At, Avrat, Silah"(Çheke, Cênıke, Estor), bi vıraştoğê filman. Serra 1972ine de ancia gêriya zerre u 2 (dı) serri hepıs de mend. 1974ine de hepıs ra veciya, hama a serre ancia gêriya zerre u 18 (des u heşt) serri ceza hepısi gırewte. 1981ine de hepıs ra rema u veciya dıwelanê teberi u serra 1983ine de Hukmatê Tırkiya Yılmaz Güney welatdarine ra vet u 9ê (newê) aşma Eylule, serra 1984ine de reşt rehmetê Homay.

Senaryoyê Yılmaz Güney

• Duvar (Dês), 1983
• Yol (Raye), 1982
• Düşman (Dışmên), 1979
• Sürü (Suriye / Qefle), 1978
• Zavallılar (Bêkesi), 1975
• Arkadaş (Embaz / Albaz), 1974
• Endişe (Xof), 1974
• Ağıt (Şıware / Şiwan), 1972
• Acı (Dec), 1971
• Baba (Pi), 1971
• İbret (Mosture), 1971
• Kaçaklar (Qaçaği), 1971
• Umutsuzlar (Bêomıdi), 1971
• Vurguncular (Vunğınçi), 1971
• Yarın Son Gündür (Meşte Roca Peyêna), 1971
• Canlı Hedef (Hedefo Cınde), 1970
• Piyade Osman (Usmano Piyade), 1970
• Umut (Omıd), 1970
• Aç Kurtlar (Vergê Vêşani), 1969
• Bir Çirkin Adam (Yew Merdumo Kıroğın), 1969
• Pire Nuri (Nuriyo Kêke), 1968
• Seyyit Han (Seyid Xan), 1968
• Bana Kurşun İşlemez (Qerşune mı de kar nêkena), 1967
• Benim Adım Kerim (Namey Mı Kerimo), 1967
• At, Avrat, Silah (Çheke, Cênıke, Estor), 1966

Filmê Yılmaz Güney

Serrol de

Zavallılar (Bêkesi), 1975 Arkadaş (Embaz), 1974 Endişe (Xof), 1974 Ağıt (Şıware), 1972 Sahtekar (Sextekar), 1972 Baba (Pi), 1971 Çirkin ve Cesur (Kıroğın u Cesur), 1971 İbret (Mosture), 1971 Kaçaklar (Qaçaği), 1971 Namus ve Silah (Namus u Çheke), 1971 Umutsuzlar (Bêomıdi), 1971 Vurguncular (Vurğınçi), 1971 Canlı Hedef (Hedefo Cınde), 1970 Çifte Yürekli (1970) İmzam Kanla Yazılır (1970) Kanımın Son Damlasına Kadar (1970) Onu Allah Affetsin (1970) Piyade Osman (Usmano Piyade), 1970 Sevgili Muhafızım (1970) Şeytan Kayaları (1970) Son Kızgın Adam (1970) Umut(Omıd), 1970 Yedi Belalılar (Hewt Belayıni), 1970 Zeyno (1970) Aç Kurtlar (Vergê Veyşani), 1969 Belanın Yedi Türlüsü (1969) Bin Defa Ölürüm (1969) Bir Çirkin Adam (Yew Merdumo Kıroğın), 1969 Çifte Tabancalı Kabadayı (1969) Güney Ölüm Saçıyor (1969) Kan Su Gibi Akacak (1969) Kurşunların Kanunu (Qanunê Qerşunan), 1969 Aslan Bey(Aslan Beg), 1968 Azrail Benim (Ezrail Ezan), 1968 Beyoğlu Canavarı (1968) Senaryoyê Yılmaz Güney Duvar (Dês), 1983 Yol (Raye), 1982 Düşman (Dışmên), 1979 Sürü (Suriye / Qefle), 1978 Zavallılar (Bêkesi), 1975 Arkadaş (Embaz / Albaz), 1974 Endişe (Xof), 1974 Ağıt (Şıware / Şiwan), 1972 Acı (Dec), 1971 Baba (Pi), 1971 İbret (Mosture), 1971 Kaçaklar (Qaçaği), 1971 Umutsuzlar (Bêomıdi), 1971 Vurguncular (Vunğınçi), 1971 Yarın Son Gündür (Meşte Roca Peyêna), 1971 Canlı Hedef (Hedefo Cınde), 1970 Piyade Osman (Usmano Piyade), 1970 Umut (Omıd), 1970 Aç Kurtlar (Vergê Vêşani), 1969 Bir Çirkin Adam (Yew Merdumo Kıroğın), 1969 Pire Nuri (Nuriyo Kêke), 1968 Seyyit Han (Seyid Xan), 1968 Bana Kurşun İşlemez (Qerşune mı de kar nêkena), 1967 Benim Adım Kerim (Namey Mı Kerimo), 1967 At, Avrat, Silah (Çheke, Cênıke, Estor), 1966

Can Pazarı (1968) Kardeşim Benim (1968) Kargacı Halil (1968) Marmara Hasan (1968) Öldürmek Hakkımdır (1968) Pire Nuri (Nuriyo Kêke), 1968 Seyyit Han (Seyid Xan), 1968 At hırsızı Banus (1967) Balatlı Arif (1967) Bana Kurşun İşlemez (Qerşune mı de kar nêkena), 1967 Benim Adım Kerim (Namey mı Kerimo), 1967 Büyük Cellatlar (1967) Çirkin Kral Affetmez (1967) Eşkiya Celladı (1967) İnce Cumali (1967) Kızılırmak-Karakoyun (1967) Kozanoğlu (1967) Kuduz Recep (1967) Kurbanlık Katil (1967) Şeytanın Oğlu (1967) Anası Yiğit Doğurmuş (1966) Arslanların Dönüşü (1966) At, Avrat, Silah (Estor, Cênıke, Çheke), 1966 Bomba Kemal (1966) Çirkin Kral (Qralo Kıroğın), 1966 Esrefpaşalı (1966) Hudutların Kanunu (Qanunê Hudıdan), 1966 Kibar Haydut (1966) Kovboy Ali (1966) Silahların Kanunu (Qanunê Çhekan), 1966 Tilki Selim (1966) Ve Silahlara Veda (1966) Yedi Dağın Aslanı (1966) Yiğit Yaralı Ölür (1966) Ben Öldükçe Yaşarım (1965)

Beyaz Atlı Adam (1965) Dağların Oğlu (1965) Davudo (1965) Gönül Kuşu (1965) Haracıma Dokunma (1965) Kahreden Kurşun (1965) Kan Gövdeyi Götürdü (1965) Kanlı Buğday (1965) Kasımpaşalı (1965) Kasımpaşalı Recep (1965) Konyakçı (1965) Korkusuzlar (1965) Krallar Kralı (Qralê Qralan), 1965 Sayılı Kabadayılar (1965) Silaha Yeminliydim (1965) Sokakta Kan Vardı (1965) Tehlikeli Adam (1965) Torpido Yılmaz (1965) Üçünüzü de Mıhlarım (1965) Yaralı Kartal (1965) Halime'den Mektup Var (1964) Her Gün Ölmektense (1964) Kamalı Zeybek (1964) Kara Şahin (1964) Kocaoğlan (1964) Koçero (1964) Mor Defter (1964) On korkusuz Adam (1964) Prangasız Mahkumlar (1964) Zımba Gibi Delikanlı (1964) İkisi de Cesurdu (1963) Dolandırıcılar Şahı (1961) Tatlı Bela (Belao Şirên), 1961 Tütün Zamanı (Wextê Tutıni), 1959 Alageyik (1958) Bu Vatanın Çocukları (1958)

Read More

Yilmaz Guney Biografie

Biografie

Güney war ein Alevit väterlicherseits zazaischer und mütterlicherseits kurdischer Abstammung. Er kam aus sehr ärmlichen Verhältnissen. Seine Mutter stammte aus der Provinz Şanlıurfa, sein Vater aus Varto, Provinz Muş. Als Student an der Universität Ankara lernte er den Regisseur Atıf Yılmaz kennen, mit dem er seine ersten Filme drehte. Er spielte oft den armen und unterdrückten Menschen, der trotz allem nicht aufgibt. Nach dem Militärputsch 1960 wurde er wegen Veröffentlichung kommunistischer Schriften inhaftiert.
1970 gelang ihm mit Umut – Die Hoffnung der entscheidende künstlerische Durchbruch als Regisseur. Als Filmemacher war er auch international erfolgreich.
Yılmaz Güney wurde mehrfach auf Grund seiner sozialistischen Gesinnung verhaftet. Er heiratete 1970 Fatoş, mit der er 1971 einen ebenfalls Yılmaz genannten Sohn hatte. Güney wurde vorgeworfen, am 13. Juli 1974 in Yumurtalık einen türkischen Richter umgebracht zu haben. Dieser sei privat und zufällig in demselben Restaurant wie Güney und dessen Ehefrau gewesen. Als der Richter seine Ehefrau bedrängt habe, sei es zum Streit gekommen, in dessen Verlauf Güney den Mann erschossen habe. Diese Anschuldigungen sind bis heute nicht eindeutig geklärt. Für den angeblichen Totschlag wurde er zu 24 Jahren Gefängnis verurteilt. Er saß unter anderem auch auf der Gefängnisinsel İmralı, von wo er 1981 fliehen konnte. Nach seiner Flucht ging Yılmaz Güney mit seiner Frau nach Frankreich, wo er den Rest seines Lebens verbrachte. Ihm wurde - wie u.a. auch dem Dichter Nazım Hikmet - die türkische Staatsbürgerschaft aberkannt. 1983 gründete er mit anderen kurdischen Persönlichkeiten das Kurdische Institut in Paris.
Sein bekanntester Film ist Yol – Der Weg, für den er das Drehbuch schrieb. Für ihn erhielt er die Goldene Palme beim Film-Festival Cannes 1982. 1983 wurde ihm die Einreise zu einer Vorführung des Films in Deutschland von der Bundesregierung verweigert, mit der Begründung, dass seine Anwesenheit "als Exponent der extremen Linken ... zu gewaltsamen Auseinandersetzungen zwischen den unterschiedlichen türkischen Gruppierungen in der Bundesrepublik Deutschland führen würde". [2]
Güney starb 1984 an Magenkrebs und wurde auf dem Pariser Friedhof Père Lachaise begraben.

Filme (Auswahl)

1959 - Alageyik, Bu vatanın çocukları
1963 - İkisi de Cesurdu
1964 - Her Gün Ölmektense, Kamalı Zeybek-Koçero
1965 - Kasımpaşalı, Kasımpaşalı Recep, Konyakçı, Krallar Kralı
1966 - Aslanların Dönüşü, Eşref Paşalı, Hudutların Kanunu, Yedi Dağın Aslanı, Tilki Selim
1967 - At Hırsızı Banuş, Şeytanın Oğlu
1968 - Azrail Benim, Kargacı Halil
1969 - Belanın Yedi Türlüsü, Cesur
1970 - İmzam Kanla Yazılı, Sevgili Muhafızım, Şeytan Kayaları
1970 - Yiğit Yaralı Olur (Regie: Ertem Göreç, Hauptrollen: Yılmaz Güney, Hülya Koçyiğit) 35mm Schwarz-Weiß-Film
1974 - Zavallilar (Die Armen)
1982 - Yol – Der Weg
1984 - Duvar, „Die Mauer

Read More

Yilmaz Güney biographie

Yılmaz Güney (1er avril 1937 Siverek, Turquie - 9 septembre 1984 à Paris, France) était un réalisateur, scénariste, metteur en scène, acteur et écrivain turc d'origine kurde1,2. Il fut surtout célèbre pour ses nombreux films soulignant les mœurs et les conditions de vie du monde paysan kurde et du petit peuple des quartiers populaires restreints à des métiers précaires, pénibles et laborieux, puis forcés de se plier à l'oppression politique et au capitalisme affluant qui les annihilent inéluctablement. Au rang de renommée mondiale et ayant encore un grand nombre de projets cinématographiques, Yilmaz Güney mourut d'un cancer de l'estomac, à l'âge de 47 ans. Il a été enterré à Paris dans le cimetière du Père-Lachaise division 71, aux côtés d'Ahmet Kaya.
Son film Yol (« la permission », littéralement « la route ») obtint la Palme d'or ex æquo au festival de Cannes en 1982.


Filmographie[modifier]

1966 : At Avrat Silah
1967 : Benim Adım Kerim
1967 : Bana Kurşun İşlemez
1968 : Seyyit Han
1968 : Pire Nuri
1969 : Bir Çirkin Adam
1969 : Aç Kurtlar
1970 : Umut (L’Espoir)
1970 : Piyade Osman
1970 : Canlı Hedef
1971 : Yarın Son Gündür
1971 : Vurguncular
1971 : Umutsuzlar
1971 : Kaçaklar
1971 : İbret
1971 : Baba
1971 : Acı
1972 : Ağıt
1974 : Endişe (L’Inquiétude)
1974 : Arkadaş
1975 : Zavallılar
1978 : Sürü (Le troupeau)
1979 : Düşman (L'ennemi)
1982 : Yol, la permission
1983 : Duvar (Le Mur)

Read More

Jiyana Yılmaz güney

Yilmaz Guney (* 1'ê avrêlê 1937 li Edene; † 9'ê rezberê 1984 li Parîs) aktor, derhêner û nivîskarekî kurd e . Navê wê bi tirkî wekî Yılmaz Güney tê bilêvkirin.
Bi navê xwe yê rast Yılmaz Pütün, wekî Yılmaz Güney tê naskirin. Yılmazê Başûr yanî Yılmazê Kurdistanê. Ango ew li hemberî zehmetiyan xwar nabe, nakeve bêhêvîtiyê de, naweste û serî naçemîne. Yılmaz bi Kurdî tê van wateyan.
Ew li ser trajedî û drama xelkê xwe radiweste. Yilmaz Guney di sala 1937an de li gundê Edenêyê bi navê Yenîceyê hate dinê û yek ji 7 zarokên malbateke karker e, bi eslê xwe Kurd e.

Jiyan

Dibistana seretayî ango ya destpêkê û ya navîn li Edeneyê qedand. Ew ji 9 saliya xwe ve dest bi karkirinê dike. Guney, ji karên pembo bigre heta hesabgeriyê, gelek karên cîhêreng kir. Di van salan de wêje bala wî kişand û dest bi nivîsandina çîrokan kir. Lîseyê li Edenê, li zanîngeha Enqerê, Hiqûq, li zanîngeha Stenbolê jî li fakulteya îqtîsadî xwend. Di salên lîseyê de ew gelekî ji hunerê re baldar e û di wan salan de kovareke hunerî ya bi navê 'Dorûk (Lûtke)' derdixe û çîrokan dinîvîsîne. Dema xwendina xwe berdewam dikir, rejîsor Atıf Yılmaz nas kir.
Bi alîkariya Atıf Yılmaz bû nivîsarê senaryo, lîstikvan û alîkarê rejîsor. Her wiha di sala 1957ande ji bo xwendina fakulteya îktîsadê diçe Stenbolê. Lê nikare dewam bike. ji ber ku ji sala 1955an ve ye takîbat û dadgeha der barê wî de bi dawî bibû û di destpêkê de 7 sal û nîv bi cezayî zîndanê û 2 sal û nîv cezayê surgunê tê cezakirin. Paşê dadgeha temyîzê biryarê xera dike û di encama dadgehên nû de cezayî wî dibe salek û nîv zîndan û 6 meh surgun.
Lewma dibistana wî nîvco dimîne û rêyek tenê li ber wî dimîne. Bi gotina wî ew neçare di dibistana jiyanê de û bi rêya mamosteyên ku jiyan qebûl dike xwe perwerde û hîn bike û ew wisa dike... Di vî warî de ew wiha dibêje; "dibistana min pirtukin, sînemaye, girtîgeh, qanûnên jiyanê yên tund, zextên civakî, xayîntî û mêrxasîye. Mamosteyê min jî jiyane." Guney, di sala 1972an de bi sedema ku tevlî bûyerên sîyasî bûye tê girtin û 2 sal li girtîgehê dimîne û paşê serbest tê berdan.
Yılmaz Güney dema li Edenê fîlmê bi navê 'Endîşe' dikişand, dozgerê Yumurtalıkê ji ber haqareteke ku lê hatibû kirin kuşt û bi 18 sal cezayê zîndanê hate mehkum kirin. Yılmaz Güney, di sala 1981ê ji girtîgeha Spartayê reviya û bi awayekî veşartî derkete dervehî welat.
Güney, her wiha di 9 îlona sala 1984an de di 47 saliya xwe de li fransayê çû ser dilovaniya xwe. Ew di fîlmên xwe de, li ser tengasiya jiyana gelê Kurd radiwestiya her wiha, xebatên xwe li ser çîrok, ceribandin û senaryo nivîseriyê jî hebû. Ew di jiyana xwe ya hunerê de gelek berhemên giran bûha li dû xwe dihêle.
Fîlmê Yılmaz Güney ê bi navê Yol (Rê) jî yek ji van berhema ye. Rê, di sala 1982'an de, bi fîlma 'Wenda' ya rejîsorê Yunanî Kosta Gavras re, xelata Palmiya Zêr, parvekiribû.

Filmên Yılmaz Güney

Fîlmên ku Güney tê de weke nivîskarê senaryoyê, derhêner û aktor rol heye, ev in:
At, Avrat, Silah, (Hesp, Jin, Çek) (1966)
- Bana kurşun işlemez (Gule li min nake) (1967)
Pire Nuri-Seyithan (Kêç Nûrî-Seyîdxan) (1968)
Aç kurtlar, Bir çirkin adam (Gurên birçî, Mêrekî netîtal, nerind) (1969)
Umut, Piyade Osman, Yedi Belalılar (Hêvî, Piyager Osman, Heftbelayan) (1970)
Kaçaklar (Fîraran) - Vurguncular (Rêbirran) - Ibret (Sosretî) - Yarın son gündür (Sibeyê roja dawîn e)-Umutsuzlar (Bêhêviyan) - Acı (Jan) - Ag˘ıt (Lorîn) - Baba (Bav) (hemî di sala 1971an de)
Zavalıllar (Belengazan) (1972/74)
an de Arkadas (Heval) (1974)
[biguherîne]Fîlmên ku tê de weke aktor û nivîsarê senaryoyê kar kiriye
Alageyik (Karxezal) - Bu vatanin çoçuklari (Zarokên vê welatê) (herdu di sala 1959an de)
İkisi de Cesurdu (Herdu jî wêrek bûn) (1963)
Her Gün Ölmektense (Heya her roj bimirî) - Kamalı Zeybek (Zeybekê bi singo) - Koçero (hemî di sala 1964an de)
Kasımpaşalı (Qasimpaşayî) - Kasımpaşalı Recep (Recebê Qasimpaşayî) - Konyakçı (Konyakxwir) - Krallar Kralı (Keyê keyan)(hemî di sala 1965an de)
Aslanların Dönüşü (Vegera şêran) - Es¸ref Pasalı (Eşrefpaşayî) - Hudutların Kanunu (Zagona tixûban) - Yedi Dagın Aslanı (Şêrê Heftçiyayan) - Tilki Selim (Rovî Selîm) (hemî di sala 1966an de)
At Hırsızı (Dizê Hespan) Banus - S¸eytanın Oglu (Lawê Ehrîman) (hemî di 1967an de)
Azrail Benim (Ez im Ruhstîn) - Kargacı Halil (Qijikvan Xelîl) (hemî di sala 1968an de)
Belanın Yedi Türlüsü (Heft cureyê belayan) (1969)
İmzam Kanla Yazılı (Mora min bi xwînê hatiye nivîsîn) - Sevgili Muhafızım (Parêzvanê min ê xoşevîst) - Şeytan Kayaları (Zinarên Ehrîman) (hemî di sala 1970an de)
[biguherîne]Fîlmên ku tê de weke nivîsarê senaryoyê kar kiriye
Karacaoğlanın Kara Sevdası (Evînreşiya Karacaoğlan) (1959)
Yaban Gülü (Gulbejî) (1961)
Ölüme Yalnız Gidilir (Tenê ye çûyina mirinê) (1962)
Burçak Tarlası (Zeviya xalxalî) (1966)
Endişe (Bedgumanî) (1974)
İzin (Destûr) - Bir Gün Mutlaka (Ew ê rojekê) (hemî di sala 1975an de)
Sürü (Kerî) (1978)
Düşman (Dijmin) (1979)
Yol (Rê) (1981)
Duvar (Dîwar)
[biguherîne]Fîlmên ku tê de weke aktor kar kiriye
Tütün Zamanı (Dema titûnê) (1959)
Dolandırıcılar Sahı (Mîrê gendelgeran) - Tatlı Bela (Belaya şîrîn) (1961)
Halimeden Mektup var (Ji Helîmeyê name heye) - Kocaoğlan - Kara Şahin (Reşik Şahîn) - Mor defter (Deftera mor) - 10 Korkusuz adam (10 mêrên wêrek) - Prangasız Mahkumlar (Zîndaniyên bêqeydik) - Zımba Gibi Delikanlı (Xortê berbaz) (1964)
Ben Öldükçe Yaşarım (Pistî mirim wê ezê bijîm) - Beyaz Atlı Adam (Mêrê bi hespa spî) - Dağların Oğlu (Lawê Ciyam) - Davudo - Gönül Kuşu (Cûkê dilan) - Sayılı Kabadayılar (Dîlawerên bijimar) - Kan Gövdeyi Götürdü (Xwîn gewdê bir) - Kahreden Kurşun (Guleyê ku qehr dike) - Haracıma Dokunma (Dest nede xercê min) - Kanlı Buğday (Genima bi xwîn) - Korkusuzlar (Yên bêtirs) - Silaha Yeminliydim (Sondxwariyê silehê bûm) - Sokakta Kan Vardı (Li kuçeyê de xwîn hebû) - Tehlikeli Adam (Mêrê bi talûke) - Torpido Yılmaz (Yılmazê Torpîdo) - Üçünüzü de Mıhlarım (Ezê we her sêyan mix bikim) - Yaralı Kartal (Teyrê brîndar) (1965)
Anası Yiğit Doğurmuş (Daykê wî egîd aniyê dinê) - Çirkin Kral (Keyê bêteşe) - Kovboy Ali (Eliyê Kowboy) - Silahların Kanunu (Qanûna cêkan) - Ve silahlara Veda (Û xarit ji cêkan re) - Yiğit Yaralı Olur (Egîd brîndar dibe) (1966)
Balatlı Arif - Bomba Kemal - Büyük Celatlar- Çirkin Kral Affetmez- Eşkiya Celadı- İnce Cumali- Kızılırmak- Karakoyun- Kazanoğlu- Kuduz Recep- Kurbanlık Katil (1967)
Aslan Bey - Beyoğlu Canavarı - Can Pazarı - Marmara Hasan - Öldürmek Hakkımdır (1968)
Bin Defa Ölürüm - Çifte Tabancalı Kabadayı - Güney Ölüm Saçıyor - Kan Su Gibi Akacak - Kurşunkarın Kanunu (1969)
Çifte Yürekli - Kanımın Son Damlasına Kadar - Son Kızgın Adam - Zeyno (1970)
Çirkin ve Cesur - Namus ve Silah (1971)
Sahte Yar (1972)

Read More

Yilmaz Guney Biography

Yılmaz Güney was born in 1937 in the Yenice county of Adana. His father was a Zaza from Siverek, and his mother was a Kurd from Varto, Turkey. He described himself as an "assimilated Kurd".[4]　His parents migrated to Adana to work as cotton field laborers. As a result of his family background young Yılmaz grew among the working class poor, which formed a strong background for his future works which generally focused on a realistic portrayal of down and out people in Turkey. Güney studied law and economics at the universities in Ankara and Istanbul, but by the age of 21 he found himself actively involved in film-making. As Yeşilçam, the Turkish studio system, grew in strength, a handful of directors, including Atıf Yılmaz, began to use the cinema as a means of addressing the problems of the people. Mostly, state-sanctioned melodramas, war films and play adaptations had previously played in Turkish theaters, but these new filmmakers began to fill the screens with more artistic, personal and relevant pictures of Turkish/Kurdish life. Yılmaz Güney was the most popular name to emerge from the Young Turkish Cinema, a gruff-looking young actor who earned the moniker "Çirkin Kral," ("the Ugly King") or (pasha nashrin) in Kurdish. After working as an apprentice screenwriter for and assistant to Atıf Yılmaz, Güney soon began appearing in as many as 20 films a year and became Turkey's most popular actor.
Although the early 1960s brought problems for freedom to Turkey, Güney was imprisoned in 1961 for 18 months for publishing a "communist" novel. The country's political situation and Güney's relationship with the authorities only became more tense in the ensuing years. Not content with his star status atop the Turkey's film industry, Güney began directing his own pictures in 1965. By 1968 he had formed his own production company, Güney Filmcilik. Over the next few years, the titles of his films mirrored the feelings of the people of Turkey: Umut (Hope, 1970); Ağıt (Elegy, 1972); Acı (Pain, 1971); The Hopeless (1971).
After 1972, however, Güney would spend most of his life in prison. Arrested for harboring anarchist students, Güney was jailed during preproduction of Zavallılar (The Miserable, 1975), and before completing Endişe (Worry, 1974), which was finished in 1974 by Güney's assistant, Şerif Gören. This was a cherished role that Gören would repeat over the next dozen years, directing several scripts that Güney wrote laboriously while behind bars.
Released from prison in 1974 as part of a general amnesty, Güney was re-arrested that same year for shooting a judge Sefa Mutlu, the public prosecutor of Yumurtalık district in Adana Province, to death in a night club as a result of a drunken row[5] and given a prison sentence of 19 years. During this stretch of incarceration, his most successful screenplays were Sürü (The Herd, 1978) and Düşman (The Enemy, 1979), both directed by Zeki Ökten. Düşman won an Honourable Mention at the 30th Berlin International Film Festival in 1980.[6]
"The Herd, in fact, is the history of the Kurdish people, but I could not even use the Kurdish language in this film; if we had used Kurdish, all those who took part in this film would have been sent to jail..." Güney said in his last interview with journalist Chris Kutschera.
After escaping from prison in 1981 and fleeing to France, Güney won the Palme d'Or at the 1982 Cannes Film Festival for his film Yol, whose director in the field was once again Şerif Gören. It was not until 1983 that Güney resumed directing, telling a brutal tale of imprisoned children in his final film, Duvar (The Wall, 1983), made in France with the cooperation of the French government.


Actor


Zavallılar (1975)
Arkadaş/' (1974)
Endişe (1974)
Ağıt (1972)
Sahtekar (1972)
Baba (1971)
Çirkin ve Cesur (1971)
İbret (1971)
Kaçaklar (1971)
Namus ve Silah (1971)
Umutsuzlar (1971)
Vurguncular (1971)
Canlı Hedef (1970)
Çifte Yürekli (1970)
İmzam Kanla Yazılır (1970)
Kanımın Son Damlasına Kadar (1970)
Onu Allah Affetsin (1970)
Piyade Osman (1970)
Sevgili Muhafızım (1970)
Şeytan Kayaları (1970)
Son Kızgın Adam (1970)
Umut (1970)
Yedi Belalılar (1970)
Zeyno (1970)
Aç Kurtlar (1969)
Belanın Yedi Türlüsü (1969)
Bin Defa Ölürüm (1969)
Bir Çirkin Adam (1969)
Çifte Tabancalı Kabadayı (1969)
Güney Ölüm Saçıyor (1969)
Kan Su Gibi Akacak (1969)
Kurşunların Kanunu (1969)
Aslan Bey(1968)
Azrail Benim (1968)
Beyoğlu Canavarı (1968)
Can Pazarı (1968)
Kardeşim Benim (1968)
Kargacı Halil (1968)
Marmara Hasan (1968)
Öldürmek Hakkımdır (1968)
Pire Nuri (1968)
Seyyit Han (1968)
At hırsızı Banus (1967)
Balatlı Arif (1967)
Bana Kurşun İşlemez (1967)
Benim Adım Kerim (1967)
Büyük Cellatlar (1967)
Çirkin Kral Affetmez (1967)
Eşkiya Celladı (1967)
İnce Cumali (1967)
Kızılırmak-Karakoyun (1967)
Kozanoğlu (1967)
Kuduz Recep (1967)
Kurbanlık Katil (1967)
Şeytanın Oğlu (1967)
Anası Yiğit Doğurmuş (1966)
Arslanların Dönüşü (1966)
At Avrat Silah (1966)
Bomba Kemal (1966)
Çirkin Kral (1966)
Esrefpaşalı (1966)
Hudutların Kanunu (1966)
Kibar Haydut (1966)
Kovboy Ali (1966)
Silahların Kanunu (1966
Tilki Selim (1966)
Ve Silahlara Veda (1966)
Yedi Dağın Aslanı (1966)
Yiğit Yaralı ÖlÜr (1966)
Ben Öldükçe Yaşarım (1965)
Beyaz Atlı Adam (1965)
Dağların Oğlu (1965)
Davudo (1965)
Gönül Kuşu (1965)
Haracıma Dokunma (1965)
Kahreden Kurşun (1965)
Kan Gövdeyi Götürdü (1965)
Kanlı Buğday (1965)
Kasımpaşalı (1965)
Kasımpaşalı Recep (1965)
Konyakçı (1965)
Korkusuzlar (1965)
Krallar Kralı (1965)
Sayılı Kabadayılar (1965)
Silaha Yeminliydim (1965)
Sokakta Kan Vardı (1965)
Tehlikeli Adam (1965)
Torpido Yılmaz (1965)
Üçünüzü de Mıhlarım (1965)
Yaralı Kartal (1965)
Halime'den Mektup Var (1964)
Her Gün Ölmektense (1964)
Kamalı Zeybek (1964)
Kara Şahin (1964)
Kocaoğlan (1964)
Koçero (1964)
Mor Defter (1964)
On korkusuz Adam (1964)
Prangasız Mahkumlar (1964)
Zımba Gibi Delikanlı (1964)
İkisi de Cesurdu (1963)
Dolandırıcılar Şahı (1961)
Tatlı Bela (1961)
Tütün Zamanı (1959)
Alageyik (1958)
Bu Vatanın Çocukları (1958)

Director

Duvar (1983)
Yol (1982)
Düşman (1979)
Sürü (1978)
Zavallılar (1975)
Arkadaş (1974) ([1])
Endişe (1974)
Ağıt (1972)
Acı (1971)
Baba (1971) ([2])
İbret (1971)
Kaçaklar (1971)
Umutsuzlar (1971)
Vurguncular (1971)
Yarın Son Gündür (1971)
Canlı Hedef (1970)
Piyade Osman (1970)
Umut (1970)
Aç Kurtlar (1969)
Bir Çirkin Adam (1969)
Pire Nuri (1968)
Seyyit Han (1968)
Bana Kurşun İşlemez (1967)
Benim Adım Kerim (1967)
At Avrat Silah (1966)

Read More

Yılmaz Güney Biyografi

Nisan 1937'de bir işçi ailesinin iki çocuğundan biri olarak Adana'nın Yenice köyünde dünyaya geldi. İlk ve orta öğrenimini Adana'da tamamlayan Güney, çocukluk yıllarında pamuk işçiliğinden gazoz ve simit satıcılığına kadar çeşitli işlerde çalıştı. Güney, ilerleyen yıllarda And Film ve Kemal Film şirketlerinin bölge temsilciliklerinde film dağıtımcılığı yaptı. Edebiyatla ilgilenen ve öyküler yazan Güney, üniversite eğitimini almak üzere Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne kaydoldu. Bu süre içinde usta yönetmen Atıf Yılmaz'la tanışan Güney, rejisörün desteğiyle sinema dünyasına ilk adımını attı. 1959 yılında yönetmenliğini Atıf Yılmaz'ın yaptığı Bu Vatanın Çocukları ve Alageyik filmlerinin senaryolarını yazan ve oyuncu olarak da bu yapımlarda performans gösteren Yılmaz, Karacaoğlan'ın Karasevdası isimli filmde yönetmen yardımcılığı yaptı. Yeni Ufuklar ve On Üç gibi dergilere öyküler yazan Güney'in edebiyat ve kalemle ilişkisi de hep güçlü oldu. Ancak Onüç dergisinde yayımlanan "Üç Bilinmeyenli Eşitsizlik Sistemleri" adlı öyküsünde komünizm propagandası yaptığı gerekçesiyle yargılandı, 1961 yılında 18 ay hapis cezasına ve 8 ay Konya'ya sürgün cezasına mahkûm oldu.
1963 yılında mahkûmiyet sonrası yeni hayatına merhaba diyen Güney, tutkuyla bağlı olduğu sinemaya döndü. Küçük bütçeli ve sıradan macera filmlerinde rol almaya başlayan Güney, şiddet temalı bu filmlerde canlandırdığı ezilen ama yazgısını kabul etmeyen; kötülüğe karşı tek başına direnip mücadele eden dürüst Anadolu çocuğu karakteriyle popüler oldu. Anadolu izleyicisi Güney'in çizdiği bu profille kendini özdeşleştiriyordu ve aktör bu özellikleriyle kendine sağlam bir yer edindi.

Güney'in o dönemde izleyiciyle buluştuğu filmlerden biri de Çirkin Kral'dı. Bu filmden sonra Çirkin Kral olarak anılmaya başlayan aktör, senaryosunu kendisinin kaleme aldığı, Ömer Lütfü Akad'ın yönetmenliğini yaptığı Hudutların Kanunu filmindeki sade ve abartısız performansıyla Türk sinemasında yeni bir oyuncu tipi yarattı. Efsaneleşmeye doğru hızla giden aktör, Yeşilçam'daki iyi karakterlerin yakışıklı, kötü karakterlerinse çirkin oyuncular tarafından canlandırıldığı sistemi tersine çevirdi. Onunla birlikte sade ve doğal oyunculuk taçlandı.

Güney'in yönetmenlik süreci At Avrat Silah isimli filmle start aldı. 1968 yılındaysa filmografisinde ilk önemli filmi olan Seyyit Han'ı çeken Güney, filmde doğu topraklarındaki bir sevda öyküsünü anlatıyordu. Üslup ve anlatım açısından büyük övgü alan bu filminden sonra Aç Kurtlar ve Bir Çirkin Adam için yönetmen koltuğuna oturan Güney vatani görevini yapmak için askere gitti.

1970 yılında Türk sineması için önemli bir yere sahip olan Umut adlı filmi izleyiciyle buluşturdu. Umut, eski faytonu ve atıyla kalabalık ailesini geçindirmeye çalışan Cabbar'ın mücadele dolu hayatını anlatıyordu ve Güney'in yaşamıyla paralellikler içeriyordu. Anlatımının gerçekçiliğiyle dikkat çeken film, Adana Altın Koza Film Şenliği'nde en iyi film ödülünün sahibi oldu. Ancak sansür kurulu tarafından yasaklanmasının ardından Danıştay kararıyla yeniden izleyiciyle buluştu. Umut, yurt içinde olduğu kadar yurt dışında da büyük ilgiyle karşılandı ve Yılmaz Güney sinemasında bir dönemi kapayıp yepyeni bir dönemi açan bir film olarak Türk sinema tarihinin de başyapıtları arasında yerini aldı.

Güney'in 1971 yılında yönetmenliğini yaptığı Ağıt, Acı ve Umutsuzlar adlı filmlerinin üçünün de Adana Altın Koza Film Şenliği'nde dereceye girmesiyle festival tarihinde bir ilk gerçekleşiyordu. Aynı yıl, gözaltına alınan Güney bir hafta süreyle gözaltında tutulduktan sonra 3 aylığına Nevşehir'e sürgüne gönderildi.

12 Mart 1972'de gerçekleşen darbe sırasında adının siyasal olaylara karıştığı gerekçesiyle tutuklanan Güney 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Aynı yıl Boynu Bükükler adlı romanını Boynu Bükük Öldüler adıyla yayımladıktan sonra Orhan Kemal Roman Ödülü'nü kazanan yönetmenin mahkûmiyeti, Bülent Ecevit'in iktidar olduğu 1974 senesinde genel affın yürürlüğe girmesiyle sona erdi. Bu zorlu sürecin ardından filmografisi için oldukça önemi olan ve aynı adı taşıyan şarkısıyla da klasikler arasına giren Arkadaş'ı çeken Güney, filmde iki üniversite öğrencisinin, aralarındaki toplumsal uçurumların farkına varmalarını işliyordu. Ülkemizdeki kültür şokunun resmedildiği film büyük ilgiyle karşılandı. Yılmaz Güney, Endişe ismindeki filminin Adana'daki çekimleri sırasında karıştığı bir olay sırasında bir yargıcın hayatına son verdiği için 19 yıl hapis cezasına mahkûm oldu. Cezaevinde bulunduğu dönemde Güney adlı bir dergi çıkaran ve senaryo çalışmalarına devam eden rejisörün, o dönemde kaleme aldığı Sürü, yönetmen Zeki Ökten tarafından beyaz perdeye aktarıldı. Büyük ilgi gören filmden sonra Şerif Gören tarafından çekilen ve senaryosunu Güney'in yazdığı Yol filmi Türk sinema tarihine adını altın harflerle yazdırdı.

1981'de Isparta yarı açık cezaevinden izinli olarak ayrılan ve sonrasında yurt dışına kaçan Güney, Yol'un kurgusunu tekrar yaptı ve Cannes Film Festivalinde en iyi senaryo ödülünün sahibi oldu. Güney yurda dönme çağrılarına uymaması sebebiyle 1983'te Türk vatandaşlığından çıkarıldı ve aynı yıl Fransa'da Duvara Karşı adlı filmin yönetmenliğini yaptı.

Yılmaz Güney'in fırtınalı yaşamı 9 Eylül 1984'te son yıllarını geçirdiği Paris'te mide kanseri sebebiyle sona erdi

Read More